Pekin Olimpiyatları'nda Sırbistan altın madalya alamadı

25/08/2008

Sırp sporcuların büyük kısmı potansiyellerini Olimpiyat madalyasına dönüştüremedi ve blogcular bunun nedenini merak ediyorlar.

Southeast European Times için Balkanblogs'dan derleme – 25/08/08

Altın madalyalı ABD'li yüzücü Michael Phelps (ortada), gümüş madalya sahibi Sırp Milorad Caviç (solda) bronz madalyalı Avustralyalı Andrew Lauterstein, erkekler 100 metre kelebek madalya töreni için Olimpiyat kürsüsünde duruyorlar. [Getty Images]

Sırp atletler 2008 Yaz Olimpiyatları'nda pek kürsüye çıkma fırsatı bulamamasına karşın, Milorad Caviç Michael Phelps'in hemen arkasından ikinci olmasıyla gurur duyabilir. Sırplar Pekin'de neden daha iyisini yapamadılar? B92 blogcuları açıklama arıyorlar.

Vracarac92 için sorun millli bir gurur olmamasından kaynaklanıyor. Yazar, Sırp bayrağı Olimpiyat köyünün üzerinde dalgalanırken, Çinli ev sahiplerinin Sırp sporculardan daha fazla saygı gösterdiğini hatırlıyor.

"Bir tanesi kaşınıyor, diğeri burnunu siliyor, bir diğeri sporcu arkadaşının kulağına bir şeyler fısıldıyor, bir dördüncüsü de ellerini cebine sokmuş duruyordu. Olimpiyat sporcularımızın hiçbiri milli marşımızı söylemiyor, hiçbiri sağ elini kalbinin üzerinde tutmuyordu." diyen yazar şöyle devam ediyor: "Bu tablo biz Sırplar hakkında, ulusal bilincimizin en düşük noktası hakkında pek çok şey anlatıyor. Aynı şekilde, Sırbistan için her şeylerini vermeye hazır çok az sayıda Sırp sporcu var."

Vracarac92, örnek olarak bir numaralı futbol kulüpleri Partizan'ın davranış şekline bakılması gerektiğini belirtiyor. Kulüp, Olimpiyatların ortasında iki oyuncusuna Belgrad'a dönme talimatı verdi. Yazar, böyle bir zihniyetle "aldığımız madalyalar bile büyük ikramiye!" diyor.

Drug.clan aynı fikirde değil. "Kendisi yerine ülkesi ve halkı için koşan bir atlet daha mı hızlı koşar?" diyen yazar şöyle devam ediyor: "Sporcularımızı milli simgelere muazzam bir saygıyla yaklaşmadıkları, ülkeleri ve ulusları için ellerini kalplerine götürmedikleri ve benzeri şeyler için alkışlıyorum. Önce ulus, sonra kilise, sonra ailem, en son ben gelirim saçmalığı yeter artık."

Antioksidant, Sırbistan'ın bir nevi kimlik krizi geçirdiğini öne sürüyor. "Şu an Sırbistan vatandaşları ülkelerine karşı körü körüne tapınmaktan aşırı küçümsemeye varan garip tutumlar sergiliyor... Ama zamanla her şey düzelecektir." diye umut ediyor.

Lidiaz'a göre, ülkedeki baskın zihniyet başarıyı desteklemiyor. "Sırbistan başarıyı hor görüyor, bir şeyde başarılı olanları hor görüyor. Snezana Pajkiç'in bugün nerede olduğunu biliyor musunuz? Ya da Vera Nikoliç'in? Neden Jasna Fazliç ABD, Nataşa Janiç ise Macar vatandaşlığına geçti? Antrenman ve yaşam için normal şartların mevcut olduğuna yalnızca Milorad Caviç gibi saflar inanır." diyor.

Vnk, "Caviç ABD'de büyüdü ve orada büyük bir sporcu oldu." diye cevap veriyor. "Doğrudan veya dolaylı olarak, devletin yaşamını garantiye alması gerektiği hayaline hiçbir zaman sahip olmadı. Okuyor, yüzüyor ve kendisine seçenekler yaratıyor. Sırbistan'a dönüşünde onu düşündüren şey devletin başını sokacak bir yer verip vermemesi değil, devletin ona doğru antrenman şartlarını sağlayıp sağlamayacağı ve yüzme havuzunun ısıtılıp ısıtılmayacağı."